ใกล้เกินกว่าจะเข้าใจ

ผมเองทำงานอย่างหลายชิ้น มุ่งหาแต่เงิน เงินอะไรก็ได้ 5 บาท 10 บาท ดูเหมือนงานจะยุ่งนะ แต่ไม่ได้ทำให้รวยอะไรมากมาย บางครั้งงานก็ยุ่งมาก บางครั่งก็มีเวลามานั่งคิดว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ ผมพยายามหาเหตุว่าอะไร ที่ทำให้เรามาถึงจุดนี้ เรื่องนี้เหมือนเรื่องง่ายๆนะ โชคดีที่ผมคิดออกก่อน

เมื่อวันก่อนผมไปนั่งทานข้าวแล้วได้คุยกับเจ้าของร้านค้า เขาขายรถเข็นลาบส้มตำ จนเขามีเงินเช่าตึกแถวเปิดร้าน เรานั่งคุยกันบ่อยนะ เหมือนจะไม่มีอะไรคุย เขาเล่าว่าเขาอยากจะหาอะไรมาขาย อยากเพิ่มเมนูอาหารให้มากขึ้น ผมก็ได้แต่นั่งฟัง

คือตอนนั้นผมคิดออกแล้วไง คิดออกสักระยะหนึ่งแล้ว ในระหว่างที่เขากำลังคุยว่าอยากเพิ่มเมนูนั่นนี่โน่น ผมก็ถามกลับว่า พี่โตมาจากอะไร แกตอบ เมนู ลาบส้มตำ รถเข็น ผมเลยบอกว่า พี่อย่างไปทำอะไรเพิ่มเลย ไปทำส้มตำ ไปทำลาบนี่แหละ แต่ทำให้มันดีขึ้น ให้มันอร่อยขึ้น ให้คนต่อคิวมาซื้อ มันง่ายกว่าไปคิดเมนูใหม่ตั้งเยอะ และไม่ต้องสต๊อกวัตถุดิบ อะไรเยอะแยะ แต่เขาคงไม่เชื่อผมหรอก

เขียนมาถึงตอนนี้ผมก็กลับมาเล่าเรื่องของตัวเองบ้างผมมีเงินเปิดร้านเพราะว่าไปทำป้ายขนาดใหญ่ของค่าย VIVO มา

ป้าย vivo ที่ทำให้เกิด

ที่นี้ผมกลับมาถามตัวเองว่า มันดีหรือที่เราทำงานสาระพัด ยัดอ็อฟชั่นเต็มไปหมด แต่สุดท้ายอะไรที่เป็นรายได้หลักเมนๆ กลับไม่มีเลย ผมเลยคิดในใจ อยากหยุดทำอย่างอื่นสักพัก แล้วมาโฟกัส กับงานที่ทำให้เราเกิดดีกว่า เพื่อจะมีเงินเหลือๆ ให้เกิดหลายรอบ

ร้านป้าย ร้านไวนิล ธุรกิจผมตอนนี้

ผมเปิดร้านป้ายมา 2 ปีได้แล้วครับ ส่วนตัวคลุกคลีกับเรื่องแบบนี้มาเป็น 10 ปีแล้วครับ ด้วยความที่ชอบเรื่องกราฟริก และการออกแบบมานานแล้วครับ ผมเริ่มต้นทำร้านป้ายจากสิ่งเล็กๆก่อนครับ ค่อยๆทำไป ตอนแรกก็ลงเงินแต่งร้านไปก่อน ประมาน 1 แสนบาท จากร้านซ่อมซ่อ หลังจากนั้นผมก็ทยอยทำงาน ๆ เก็บเงินไปเรื่อย แม้ว่ามันจะผ่านมาแค่ 2 ปี

จากไม่มีอะไรเลยมันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง มันเป็นความสำเร็จที่เลียนแบบยากที่สุดแล้วครับ เรื่องของการสร้างธุรกิจแบบลงแรง และได้เจอผู้คนทุกวันนี้ผมไม่ต้องทำงานหนักมาก แค่ตอนไลน์ และก็ผลิตงานออกมาเท่านั้นเอง รวมถึงมีสินทรัพย์เพิ่มมากขึ้นด้วยครับ จากร้านเล็กๆ ก็ซื้อของเข้าร้านป้าย ได้เงินแล้วก็ซื้อเครื่องชีวิตผมวนเวียน อยู่เท่านี้ จนมาวันหนึ่งมันถึงจุดที่ ไม่มีอะไรต้องซื้อ มันก็โล่งมากครับ การลงแรงครั้งแรกมันอาจจะเหนื่อยหน่อย แต่ถ้ามันติดตลาดแล้วก็ยาวเลยครับ


ถึงตอนนี้ผมมีร้านที่สมบูรณ์แบบแล้วในความคิด ธุรกิจร้านป้าย อาจจะมองว่าใช้ทุนเยอะ แต่ถ้าเราทำแบบไม่มีทุน แต่ว่าค่อยๆทำก็ทำให้เราไม่มีเรื่องกังวลของหนี้สินและเงินกู้ครับ แต่ต้องอาศัยความชำนาญของเจ้าของร้านป้าย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือผมเองนี่แหละครับ เพราะว่าผมทำเป็นหมดทุกอย่าง ผมเก่ง ผมเป็นทั้งนักการตลาด นักออกแบบ นัก SEO ในตัว

ธุรกิจร้านป้ายของผมยังไปได้สวย และทำเงินให้ผมเรื่อยๆ จนมันอยู่ตัวเลยมีเวลามาเขียนเรื่องนี้ให้เพื่อนๆ ได้อ่าน หากใครคิดถึงผมก็แวะมาเยี่ยมเยือนได้ครับ ร้านผมอยู่ที่ตลาดห้วยขวางครับ อาจจะนัดหมายล่วงหน้าได้ที่ 094-864-9999 ครับ อย่างวันก่อนพี่ต้น Makemany ก็มาทานข้าวด้วยครับ ได้คุยกันนิดหน่อย แล้วก็แยกย้ายกันเดินตามทางของแต่ละคนไปหากได้คุยกับผม น่าจะพอได้มุมมองอะไรกลับมาบ้างครับ

นอกจากทำร้านป้ายแล้ว ผมยังเป็นคนที่เริ่มสะสมพระเครื่องส่งเข้าประกวดบ้างครับ ส่วนสายที่ผมไปนั้นคือหลวงปู่ทวด ผมเก็บตามกำลังครับ พอเงินหมดผมก็หยุด แต่รับรองแท้ทุกองค์ครับ นี่น่าจะเป็นงานอดิเรกที่ผมสนใจที่สุดในตอนนี้ นอกจากงานทำร้านป้าย ร้านไวนิลที่ผมทำเลี้ยงชีพตัวเอง สุดท้ายผมอยากจะฝากคำคมถึงเพื่อนๆ พอดีผมฟังมาจากในเพลง

เขาบอกว่า ความสำเร็จ ไม่มีป้ายบอกทาง แต่สำหรับผม อาชีพทำป้ายก็ทำป้ายความสำเร็จให้ผมแล้ว แล้วพบกันใหม่ครับ
เกร็ดร้านป้ายไอเดียเมกเกอร์
ร้านป้าย ไอเดียเมกเกอร์ ตั้งอยู่เลขที่ 1402 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดงเขตดินแดง กทม. 10400 เบอร์โทรฝ่ายขาย 02-064-9556 หรือ Line:IDEA56


ว่าด้วยเรื่อง ความรวยกับคนรวย ภาค 02

ผมมีเวลาประมาน 30 นาทีก่อนทำงานอีกครั้งเลยถือโอกาสมาเขียนต่อ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมสามารถพิมพ์คีย์บอร์ดโดยไม่ต้องมองแป้นแล้ว ทั้งๆที่ไม่ได้เรียนพิมพ์ดีดมาก่อน ชีวิตผมตอนนี้ก็ทำหลายอย่างเปิดร้านป้ายเล็กๆ รวมถึงก็มีกิจจรรมเล็กๆน้อยคือสะสมพระเครื่อง เพื่อนบางคนก็บอกว่า ผมสะสมพระเพราะว่าเก็งราคาจริงๆ ไม่ใช่ครับอยากเก็บเพราะอยากเก็บ ส่วนเรื่องมูลค่านั้น ก็ปล่อยมันเป็นไปตามความเหมาะสมและความนิยมของรุ่นๆนั้นไป ถามว่าดูเก่งใหม ก็พอดูได้ครับ แต่ไม่ได้ช่ำชองทุกเกจิ ส่วนใหญ่ที่ผมสะสมก็เป็นพระหลวงปู่ทวดนั่นเอง

ย่อนกลับมาเมื่อตอน เขียนว่าด้วยความร่ำรวย 01   ผมเองได้เขียนเกริ่นๆขึ้นมาแล้วว่าความร่ำรวยนั้นมันจะมาหาเราเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม อย่างเพื่อนอย่างได้รถสักคัน แต่มันยังไม่ถึงเวลา แม้ว่าจะได้มามันก็เต็มด้วยความลำบากใจ เหมือนเด็กที่คลอดก่อนกำหนด มักจะเกิดจาก การกู้หนี้ยืมสินเพื่อแลกกับคำว่ามี โดยไม่สนใจว่ารายได้เรานั้นจะพอผ่อนรถคันนี้หรือเปล่า

ดังนั้นการมีทรัพย์สินที่มาพร้อมกับเวลาสมควร พร้อมทั้งมีวุฒิภาวะนั้นผมเองจึงมองว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด เราจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไหร่เราจะรวย อย่างแรกเราต้องมีรายได้ก่อนครับ ถ้ารายได้จากเงินเดือนนี่ค่อนข้างรวยยากครับ เพราะว่ารายรับรายจ่ายมันคงตัวจับบวกลบ แล้วเหลือเงินเป็นยอดสุทธิได้เลย ต่างจากอาชีพอิสระมันจะมีเงินเข้ามาหลายทาง แต่ต้องระวังเพราะว่ามันต้องพึ่งพาตัวเองสูงและใช้สกิลค่อนข้างมากครับ ถ้าเจ๊งก็คือเจ๊งเลย

ก่อนทำอะไรก็ควรวางแผนการตลาดให้ดีครับ ว่าเราจะผลิตสินค้าตัวนี้ให้ใคร แต่ต้องมีไม้เด็ดนะครับว่าเขาต้องซื้อของเราเพราะอะไร หากยังหาเหตุผลไม่ได้ก็เหมือนทำธุรกิจแบบตายดาบหน้าครับ ส่วนใหญ่ที่ผมเจอก็ตายจริงๆครับ พร้อมกับพับโครงการเก็บไว้แล้วหาสมัครงานประจำอีกรอบ  ส่วนธุรกิจที่ผมทำจะเจ๊งไม่ได้ครับ เพราะว่าถ้าเจ๊งมาแล้วกระทบหลายทางครับ ดังนั้นจึงค่อนข้างจริงจังกับมันมากเหมือนกันครับ แต่สไตล์การทำงานก็ยังเหมือนเดิมแบบ ข้ามาคนเดียวเหมือนกัน

ก่อนทำธุรกิจผมเองก็หาหนังสือมาอ่านหลายเล่มเหมือนกัน มีหลายๆเล่มที่ผมชอบถ้ามีโอกาสคงได้มาเขียนให้ได้อ่านกัน ผมอ่านเพื่อที่จะปิดช่องความผิดพลาดที่ยังไม่เห็น เพราะไม่รู้ว่าอะไรอยู่ข้างหน้าบ้าง ถึงตอนนี้ก็พอมองออกบ้างแล้วครับ ว่าจะต่อยอดมันไปยังไง ผมเองต้องหยุดเขียนบล็อกไว้แค่นี้ก่อนเพราะต้องออกไปทำงานแล้วครับ มีโอกาสแล้วพบกันใหม่ครับ

ว่าด้วยเรื่อง ความรวยกับคนรวย ภาค 01

ผมมีร้านประจำที่กินเหล้าว่าง่ายๆ เจ้าของร้านกับผมค่อนข้างสนิทกัน ผมคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง รู้หมดว่าเขารวยมาจากอะไร เขารวยมาจากรถเข็นข้างทาง ขายลาบขายก้อย มาเกือบ 30 ปี ผมเองก็เป็นลูกค้าเขาตั้งแต่ยุคแรกๆ จนตอนนี้เขามีตึกให้ 7-11 เช่า เห็นหลายๆคนบอกคนรวยไม่ชอบให้ถามว่าไปทำอะไรถึงรวยมา แต่ผมเองก็ไม่ใส่ใจหรอก เพราะถือว่าสนิทกัน เลยถามได้เรื่อยๆ ประสาคนอยากรวย จริงๆเรื่องที่ผมจะเขียนนี่ยาวมากนะ จนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน เฟสบุคทำผมสติกแตก เพราะว่าไปเขียนแต่ย่อความมา จนมาเขียนอะไรยาวๆ แล้วมือหงิกไปหมด เพราะคิดว่าคนเราเวลาน้อย ถ้าจะอ่านอะไร อาจจะความอดทนน้อย แต่เอาเป็นว่าผมจะเขียนให้ยาวที่สุดแล้วกัน

ผมเริ่มจากไปตกแต่งให้ร้านเขา แล้วผมก็ทำเต็มที่ เหมือนร้านตัวเอง และผมจ่ายค่าอาหารให้เขามากกว่าค่าจ้างที่เขาจ้างผมเสียอีก ผมได้จากเขามาประมาณ 1 หมื่น แต่รวมๆแล้วผมกินอาหารร้านเขารวมๆ แล้วเป็นแสน ดังนั้นจึงเป็นการตอบแทนที่ผมค่อนข้างขาดทุน แต่เปล่าเลย มันทำให้ผมสามารถคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง รวมถึงแม้กระทั่งเรียกเขามาซ่อมไฟที่ร้านที่ก็ยังได้  ผมเองก็คิดเหมือนกัน ถ้าเขาเรียกผมไป ผมก็ต้องไป เรากลายเป็นเพื่อนบ้าน ที่บ้านไม่ติดกัน

ในกรุงเทพฯ คุณจะหามิตรดีๆ ก็ยากเต็มที ยิ่งถ้าได้เจอมิตรที่น่าคบหาก็ควรคบเอาไว้ ผมมีเพื่อนดีๆ อีกหลายคนที่จะเขียนลงในนี้ก็คงไม่หมดแน่นอน ผมกำลังคิดว่าจะแบ่งเรื่องนี้เป็น 2 ตอน หรือว่าจะเขียนลงให้หมดดี เอาเป็นว่าถ้าคุณมีแรงอ่านผมก็มีแรงเขียน

แฟนเขาเรียกผมว่า น้า …  ทั้งที่เขาอายุเยอะกว่าผม เขาบอกผมว่า น้าจอห์น เชื่อไหม ว่าคนเรา ถ้าอายุยังไม่ถึงเกณฐ์รวย ทำยังไงก็ไม่รวย คุณว่าผมจะเชื่อเขาไหม ใจหนึ่งผมเองก็ไม่อยากจะเอาอายุตัวเองไปลุ้นกับอายุที่มากขึ้น เกิดมันไม่รวยผมจะทำยังไง ชีวิตมันจะไม่ผ่านไปอย่างว่างเปล่าอย่างนั้นหรือ มันชั่งเป็นการฝากชีวิตไว้กับโชคชะตาโดยแท้ …..
อีกใจหนึ่งเมื่อมองย้อนกลับไป ชีวิตในวัยหนุ่มผมนั้น หาเงินมาได้เยอะมาก แต่ก็ไม่เคยรวย มีแต่หาได้แล้วก็ใช้จ่ายไป หาได้ใช้จ่ายไปวนอยู่แบบนั้น

คำว่า คนเรา ถ้าอายุยังไม่ถึงเกณฐ์รวย ทำยังไงก็ไม่รวย ในความหมายของเขาน่าจะหมายถึง แม้มีเงินในช่วงวัยรุ่นก็ไม่รู้จักเก็บเงินมากกว่า ได้มาใช้ไป ดังนั้นคำนี้จึงไม่เกินเลย เรื่องราวดำเนินไปไม่เท่าไหร่ ผมเองก็ต้องตัดจบอีกแล้ว เพราะว่าต้องทำงานต่อ เฮ้อ… ไว้พบกันใหม่ครับ

13 ปี REDTOR.COM

ผมเริ่มเขียนบล็อกเมื่อตอนอายุ  25 ปี  ตอนนั้น WordPress ยังไม่เกิดด้วยละมั้ง ภาพที่สามารถอับโหลดได้ตอนนี้ก็ขนาดนิดเดียวผมโหลดเอารูปเก่าๆมาดู เฮร้ย ทำไมมันเล็กขนาดนี้ เพื่อนที่เขียนผมกันก็หายไปหมด สงสัยจะหมดวัยมาเขียนบล็อกให้คนอ่านแล้ว เพราะนี่เข้าสู่ยุค Social แล้ว แต่ถ้าคนที่รู้ทันจะรู้ว่า Social มันไม่ยั่งยืนเหมือนเว็บไซต์ ยิ่งพวกทำแฟนเพจแล้วด้วย ก็ไม่สามารถ
การันตีได้ว่าจะขึ้น Feed มากน้อยเพียงใด คำว่า Feed ฟังแล้วแก่เหมือนกันนะ เหมือนคนเขียน Rss ก็เสียชีวิตไปแล้ว โลกยังหมุนเหมือนเดิม เพียงแต่โลกทุกวันนี้มันหมุนเร็วเท่าตัว

เรื่องราวของการเดินทางมันมากพอๆ กับการอับเดทของข่าวมาทุกวัน มีทั้งความทุกข์ และความสุข ทั้งเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ การค้นหายังไม่จบ ตราบที่ยังมีลมหาย แม้มันจะเป็นลมหายใจของคนกลางคน พร้อมกับบทความที่ทักทายเพื่อนเก่า ที่โตมาด้วยกัน หลายๆคนก็ต่างแยกย้าย เพื่อหาทางที่ดีที่สุด จนถึงวันนี้ก็ไม่ได้ถามว่าเป็นอย่างไร สำหรับ Redtor แล้วมันเป็นมากกว่า บล็อกที่เขียนขึ้นชั่วคราว แต่มันยังบันทึกความทรงใจผมไว้ด้วย ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจว่ามันจะยังคงอยู่เสมอ จนถึงวันนี้ถ้าถามผมว่าผมเจอทางของผมหรือยัง ผมก็คงบอกว่าผมเจอแล้ว

ดูเหมือนความคิดผมไล่เรียงสับสนนะ แต่จริงมันมีรายละเอียดที่มากกกว่าเดิม เกินกว่าที่จะเขียนไว้ตรงนี้ อาจจะเป็นที่ขนาดความคิดที่มันลึกขึ้นโตขึ้น แล้วมองมาจากมุมอื่น และสังคมอื่นหากมีคนถามว่าปัจจุบันผมทำอะไรอยู่ก็ขอยังไม่ตอบนะครับ มีแต่เพื่อนใน Facebook เท่านั้นที่รู้ ซึ่งล้วนเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานาน ผมอาจจะค่อนข้างเก็บตัวและมีเพื่อนน้อย เพราะถึงจุดหนึ่งเราเอง ก็ต้องการสามารถ และคุยเท่าที่คุย เขียนเท่าที่จำเป็น เอาเป็นว่าผมจะเข้ามาเขียนบล็อกให้มากกว่าเดิมครับ เพราะเขียนเท่านี้นิ้วมือมันยังแข็งอยู่ คิดถึงเสมอครับ

 

10 ปี REDTOR.COM

www.redtor.com เรดเตอร์
จดโดเมน เมื่อ 5 สิงหาคม 2005 ตอนนี้ก็ 10 ปีกว่าแล้ว ถ้าเป็นวัยรุ่นเกิดป่านนี้ก็น่าจะอยู่วัยที่กำลังซนผมฝากข้อความสั้นๆ มาทักทาย เพราะรู้ว่าหมดสมัยที่จะเขียนคอมเมนท์ตอบกันไปมาแล้ว
ว่าขอให้เรามุ่งมั่นที่จะก้าวเดินไป หมั่นหาความรู้… ไม่มีอะไรเกินความสามารถของเรา

img0104a

ร้านป้าย ร้านไวนิล ร้านสติ๊กเกอร์ ร้านตรายาง แนะนำ

ร้านไอเดียเมกเกอร์ รับทำป้ายไวนิล กล่องไฟตู้ไฟ ทั่วกรุงเทพฯ

คุณสามารถเข้าชมผลงานเราได้ที่ ideasmaker.org หรือสอบถามราคาผ่านไลน์ Line:idea56 ทางร้านรับทำกล่องไฟ ตู้ไฟ อักษรโลหะ ทาง ร้านป้าย สามารถคำปรึกษาได้ครับ ว่าต้องการแบบไหน รวมถึงทางร้านยังผลิตไวนิล แบบรอรับได้เลยครับ สามารถเข้าไปชมผลงานของเราได้ ไม่ว่างานเล็กงานใหญ่ ทางร้านป้าย สามารถออก พร้อมติดตั้งให้ได้ครับ ด้วยประสบการณ์ยาวนานกว่า 10 ปี ด้วยความชำนาญ ทั้ง ป้ายหน้าร้าน ป้ายไวนิล
ป้ายอักษรโลหะ ตัวนูน

เรื่องป้ายร้านสำคัญมากครับ สำหรับธุรกิจดังนั้นคุณควรเลือก ร้านที่ให้คำแนะนำได้ครับ
ทางร้านออกแบบด้วยความคิดสมัยใหม่ และมีครีเอทีฟ ช่วยดูความเหมาะสม ทั้งขนาด และโทนสีของร้านครับ ซึ่งโดยปกติ ร้านป้าย  ทั่วไปจะทำตามแบบอย่างเดียวครับ

ป้ายหน้าร้านก็เหมือนการแต่งตัวของเรานั่นแหละครับ บางครั้งแพงก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอ แต่สิ่งที่สำคัญคือความแมช ของสีขนาด บาลานซ์หลายๆอย่างครับ สะท้อนความเป็นตัวตนของเราเอง ที่สำคัญคือเรื่องพวกนี้ลูกค้าส่วนมากมองไม่ออกครับ ต้องให้กราฟริกที่มีประสบการณ์ดูให้ครับ  ideasmaker.org จึงเป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งงานเล็กงานใหญ่อย่างแท้จริงครับ

ร้านไอเดียเมกเกอร์ตั้งอยู่ที่ 1402 ถนนประชาสงเคราะห์ 16 แขวงดินแดง เขตดินแดง
กรุงเทพฯ สำหรับท่านที่อยู๋เขตอื่นๆ ทางร้านป้ายของเรา ก็มีบริการรับหน้าร้าน และ บริการจัดส่งอีกด้วยครับ ดังนั้นจึงหมดปัญหาเรื่องนี้ครับ

เราพิมพ์ไวนิลทั้งความละเอียดปกติ จนรวมไปถึงความละเอียดสูงความ โดยราคาเริ่มต้นที่ 150.-/ตรม ครับ

นี่คือผลงานส่วนหนึ่งที่เราผลิตส่งลูกค้าครับ หากคุณสนใจติดต่อที่ เบอร์ 094-864-9999
หรือเข้าเยี่ยมชม ideasmaker.org ได้เลยครับ