ไม่แปลกใจบ้างเหรอ ทำไมจอห์นเองถึงเขียนเรื่องบล็อก ได้เป็นคุ้งเป็นแคว
นายไปกางตำรา เล่มไหน มาหลอกคนอ่าน
โอ้พ่อคุณ บล็อกมันเกิดมาพร้อมกับผมยังไง เล่า … จอห์นเองจึงมีสิทธิ์เต็มที่ ที่จะเขียนถึงมัน
จอห์นเองไม่พบ บล็อกที่เขียนเรื่องบล็อกในเมืองไทย มากนัก เกิดจาก อะไรรู้ปะ… เพราะว่า
ไม่เอา ไม่มั่นใจ .. เขียนไป ท่านเทพฯ ทั้งหลายเข้ามา จะโดนด่าใหมเนี่ย รออ่านตำราฝรั่งดีกว่า …
เชื่อสิว่ามันเกิดพร้อมกัน จอห์นเองคงไม่มีความสามารถ ไปเขียนเรื่อง ประดิษฐ์หลอดไฟฟ้า แข่งกับโทมัส อันวา แอนดินสันหรอก
เพราะว่าวิทยาการเหล่านี้ ผ่านการคิดค้น หาคำตอบ จนกลายเป็นทฤษฏีที่สมบูรณ์
แต่การเขียนเรื่องบล็อกเหมือนการค้นพบสัตว์ชนิดใหม่
ท่องเอาไว้ เมื่อไหร่ที่จะเขียนบล็อก เหมือนคุณอยู่บนเวที จิ๊กสายตา ไปข้างหน้า แล้วสะกดคนดูให้อยู่หมัด
อย่าแสดง ความโลเลในเรื่องที่คุณเขียน อย่าแสดงออก ถึงความไม่มั่นใจ
จอห์นเองเคยเป็นวิทยากร ด้านบล็อกในเรื่องความลับสุดท้าย ของ WordPress
ก็สงสัย เหมือนกันว่า พวกเมิงจะมองหน้าอะไรกูนักหนา … เอ่อ ลืมไปแฮะว่าเราเป็นวิทยากร
เขามาเพื่อฟังเรา.. ซึ่งเขาต้องเก็บให้ได้มากที่สุด ..-*-
แม้น้ำเสียงจะสั่นเคลือ แต่ก็เอาเถอะ ขึ้นเวทีแล้ว ลุย..!
การทำให้เขาเชื่อด้วยเอกสาร หลักฐานอ้างอิง ดีกว่าด้วยการโน้มน้าวจิตใจ
การเขียนบล็อกก็เช่นกัน สะกดคนอ่านให้อยู่ การเป็นไอ้ขี้โม้ กับการเป็น โปร ต่างกันนิดเดียว …
อย่ากลัวที่จะเขียน อะไร เสนอแนะในความคิดเรา สิ่งที่เราเจอ … ถ้ามันเป็นประโยชน์มีคนฟัง มีคนอ่านอยู่แล้ว
ด็อกเตอร์ ความรู้ท่วมหัว ก็เขียนบล็อกไม่ใด้หรอก ถ้าไม่รู้จักวิธีสะกดคนอ่าน..
เด็กๆ เรามาเริ่มเขียนบล็อกในเชิง Blogging กันเถอะ ท่องไว้เสมอ ฝรั่งเขียนเรื่องบล็อกได้
เราก็เขียนเรื่องบล็อกได้เหมือนกัน เพื่อสร้างสังคัง เอ้ยสังคมของการแลกเปลี่ยนร่วมกัน
โดยไม่ต้องมาอ่านที่บล็อกนี้อย่างเดียว ….
ท่องไว้เสมอบล็อก เกิดมาพร้อมกันทั่วโลก ผมเองก็ต้องมีสิทธิ์ กำหนดทฤษฏีบล็อกเช่นกัน
ดีกว่าปล่อยให้นักวิชาการ เขียนเชิงวิชาการ ออกมาข้างๆคูๆ โดยที่เขาไม่เคยลงมือ ทดสอบมันจริงๆ
มั่นใจในตัวเอง แล้วระเบิดพลังเขียนมันออกมา นะบัดนี้…