ศรัทธาที่เขาเป็น ไม่ใช่กับสิ่งที่เราอยากให้เขาเป็น
ผมล้วง Marlboro ให้พี่ชายคนหนึ่ง สภาพแกไม่ต่างจากคนเก็บขยะ
ผ้าโพกหัวสีซีด บ่งบอกว่ามาอยู่นี่เนิ่นนาน แต่แกก็ยังดูเป็นการ์ดที่แข็งขัน …
แกทิ้งยาเส้นที่กำลังสูบอยู่ ผมบอกว่าพี่ดูุดกับผมก็ได้
แกเปรยๆว่า เมื่อไหร่ แม่งจะลาออกเสียที…. ผมเองก็นึกในใจ เอ้านพดลออกแล้วพี่ไปอยู่ไหนมา
เอ หรือว่าหมายถึงคนอื่น
ผมถามพี่ว่า พี่มาอยู่นี้แล้วกี่วัน แกบอกว่า 59 วันแล้ว
พี่บอกว่ามาจากยโสธร เงินสองหมื่นที่ถือมาก็หมดแล้ว …
ผมถามพี่ว่าพี่นอนที่ไหน … แกชี้ไปที่เพิงเล็กๆ ….ผมว่า คนเร่ร่อนนอนใต้สะพาน ยังดีกว่าเยอะ
ผมเองไม่ใด้พูดอะไร …. ได้แต่คิดว่า พี่สู้ ….
ผมเองยังเชื่อเสมอว่ามีศรัทธา …. พี่ต้องทำใด้
จอห์นเจอพี่ตั้วด้วยแหละ แต่ไม่ได้คุยตามเคย.. เอาไว้ผมเป็นดาราใหญ่เมื่อไหร่เราค่อยคุยกันนะพี่
ผมเองไม่เห็นอะไร นอกจากศรัทธา …. ผมเองรู้สึกปลอดภัย เมื่ออยู่กับกลุ่มคนที่เห็นเราเป็นเพื่อน
ไม่ว่าผมจะสอบถามเรื่องใด เค้าก็จะยิ้มแย้ม และตอบอย่างเป็นมิตรเสมอ
เชื่อสิ ถ้าคุณเชื่อเรื่องใดร่วมกัน ผมเชื่อเสมอว่าที่นั่นมีพลังเสมอๆ
สู้ๆ ผมกลับไปนอนและ วันหลังจะมาใหม่ ราตรีสวัสดิ์